Zodra we aan land waren, duurde het niet lang en de bus stond al klaar.Op weg naar het geheim dat London met zich meebrengt. De stad. De eerste fascinatie nam ik vanuit het raam waar. Ik kon niet stilzitten. Alles trok me aandacht. De ene seconde keek ik links en daarna weer rechts.Alles zag er indrukwekkend uit. Van lantaarnpalen tot kollosale museums. London is HET. Volgepropt met beelden die een betekenis met zich meebrengen. ''Had ik maar me camera meegenomen.''Die lag namelijk thuis. Het is een feit. Als je London wil voelen, moet je een week in deze stad blijven. Wij hebben alleen het Britisch museum gezien. 1 van de 10 kollosale musea's die in London te vinden zijn. Iedereen stond op de stoep en natuurlijk kwamen de camera's te voorschijn. Picture time cause we're in London. De befaamde telefooncel was het wanna have item op de foto.
Na een lange dag in de bus te hebben gezeten was het een opluchting om het hotel te zien. Daar stond ons bedje voor de nacht en zouden we van een heerlijke maaltijd genieten. Vlug onze koffers uit de bus halen en naar onze kamer gaan. De lobby was groot. Er hingen 3 grote kroonluchters boven 4 comfortabel uitziende fauteuils. Wat wilde ik daarin wegzakken zeg. Ik was van de reis uitgeput. De sleutel van de kamer lag in een envelopje. Arlene en ik gingen snel naar onze kamer. It looked very nice. Voor 2 dagen in dit luxe verblijf overleven zou een makkie zijn. We hadden een badkamer met bad. Heerlijk toch! Daarnaast was er een mooi kaptafeltje/dressoir/bureau en waren er 3 grote spiegels. We hoefde dus niet voor de spiegels voor een plekje te dringen. Ondertussen waren de anderen ook al klaar voor de maaltijd.
Met ze allen gingen we naar beneden om het eten te behartigen. Hiervoor was het niet duidelijk of het gezamelijk avondmaal door zou gaan. We moesten het doen met alles wat er lag. Dat was niet veel kan ik je zeggen. Met ons bordje met aardappellen, worteltjes en wat vis schoven we aan ons tafeltje. Tja niet heel speciaal, maar ik hoopte dat het toetje goed was. Zodra we met onze gezonde maaltijd klaar waren was het tijd voor het toetje. Nieuwsgierig loop je naar het buffet om te kijken wat daar lag. Een vriendelijke ober schiep de opgewarmde vanillevla in een kommetje en deed er vervolgens crispy koek bij. Ik hou wel van huiselijke toetjes. Het smeuige deed me denken aan de rijstenpap die mijn moeder altijd met suiker en melk voor me maakte. Heerlijk!
Pfoe wat zaten wij vol na die maaltijd. Maar een wandelingetje maken? En dat deden we. Vlak bij ons hotel was een klein gezellig centrum. Wandelen, praten en lachen. We waren totaal niet moe. Zo'n lange reis mag de pret niet bederven, dus speelde we in de avond nog een kaartpotje één en al lachbuien weerklonken in de kamer. Iets minder voor onze hotelburen, maar dat mocht deze avond niet bederven. Zodra we ons bedje zagen waren we weg. Hoewel ik een lastige slaper naast me had die ervoor zorgde dat ik een gevecht met de dekens aanmoest gaan, had ik alsnog goed geslapen.
In de ochtend maakten we ons snel klaar voor het ontbijt.Verse stukjes fruit bevonden zich in schaaltjes, crumble egg in bakken en van de gebakken croissantjes kon je zeker genieten. Na het ontbijt gingen we snel de bus in. Vanaf daar zouden we onze eerste tour naar London city maken en daadwerkelijk een stap in oxfordstreet neerzetten, met de Big ben op de foto gaan en kijken naar London eye die boven ons uit zou stijgen. Deze dag werd onvergetelijk.Het weer zat ons niet mee. Met wat kapotte paraplu's, natte sokken en de kletterende regen die ons tegemoet kwam, wisten we er toch een leuk dagje van te maken. Één die onvergetelijk was. We hebben ons aan de winkels in oxfordstreet overgegeven. Het royal winkelcentrum Harrots gezien. Alle lekkernijen en geliefde merken die daar hun plekje hebben gevonden waren in dat pand te vinden.
Voordat we het wisten was het lunchtijd. Een sgattig thee tentje dat later een italiaans restaurant bleek te zijn was ons eetadres. Rijke, goedverzadigde maaltijden kwamen langs. Het restaurant, het eten en de gezelligheid waren samen een beleving.
In de middag zijn we naar een typisch engels stadje geweest. Voor the gewortelde Londenaar The place to be. Kleine marktjes vergezellen deze stad. De sfeer van alles bij elkaar was te voelen. Hier kwamen mensen om elkaar te ontmoeten, gezellig te dineren. Gewoon om zich een dag te vermaken. Alle marktjes hadden iets aparts. Mensen gebruiken hun creativiteit om dingen te ontwikkelen. Van gedroogde insecten tot zelfgemaakte kompassen. Elke markt voegt iets aan het pleintje toe. De komieken op het plein hadden een vermakelijk toneelspel met een eenwieler fiets, kegels en een klein meisje. Het meisje doorstond allerlei moedtesten waarvan het publiek altijd opgehitst wordt. Klappen, juichen, boehoeen. Alles zat erin.
De metro's waren zelfs op een normale zondag druk. Het was dringen, duwen en proberen te blijven staan. Gelukkig wisten sommigen de weg, want de straten zijn niet mals in London. In de stad zelf bezochten we nog even kleine boetiekjes en daarna gingen we weer terug naar het hotel.
Toen we in het hotel waren, zijn we niet meteen gaan slapen. Het was te vroeg en het stadje was te gezellig. De laatste avond zijn we met een groepje bij Nandoz gaan eten. Een geniaal jong grillrestaurant die echt in Nederland moet komen. Kipgerechten en sauzen die smaak op ze plek zetten. Die nacht sliep ik meteen. Al het enthousiasme, lange dagen begonnen op te breken.
De volgende ochtend moest alles nog sneller dan sneller, douchen, aankleden, ontbijten, lunch kopen, koffers inpakken en weg. Bethel verwachtte ons om 11 uur in het gebouw. Daar kregen we een rondleiding over de geschiedenis van Bethel. Een vriendelijke broeder liet ons foto's, kamers zien en vertelde waar die voor diende. Iedereen was verbaast over de drukkerij. Zo veel grote machines die de wachttorens en ontwaakts plus andere lectuur afdrukten. Allemaal voor europa en meerdere delen van de wereld. Op het eind namen wij afscheid van alle broeders en zusters van bethel.
Met de boot op weg naar de haven van Callet, naar Nederland en vervolgens thuis. Wat was ik blij om terug in Nederland te zijn. Tijden die onvergetelijk waren meegemaakt. Die ik nog steeds herinner blijkt maar weer uit deze late verslaglegging.
''Zeker weten dat ik ooit nog eens naar London terugga. Geen twijfel over.'' xx
